หัวข้อในครั้งนี้คือ “แรงบันดาลใจ” ค่ะ
เรามักจะพบเห็นการจัดงานสัมนาเกี่ยวกับ
“การเพิ่มแรงบันดาลใจ” หรือ “วิธีการสร้างกำลังใจ” บ่อยครั้ง
แต่ดิฉันกลับคิดว่า “ถึงเราจะมีแรงบันดาลใจไม่มาก เราก็สามารถทำงานได้”
กล่าวคือ มีแรงบันดาลใจย่อมดีกว่าไม่มี แต่จะมีหรือไม่มีก็ได้
ถึงไม่มีแรงบันดาลใจ ก็ไม่เป็นปัญหา
นั่นเพราะความคิดเห็นของดิฉันเกี่ยวกับ “แรงบันดาลใจ”
อาจจะต่างไปจากความคิดเห็นของคนอื่นๆ
เช่น เมื่อมีคนบอกว่า “แรงบันดาลใจของคุณ A มีน้อย” ทั้งที่จริงแล้ว
เขามีแรงบันดาลใจอยู่มาก
นั่นแสดงให้เห็นว่าคนนอกไม่อาจรู้ถึงแรงบันดาลใจของผู้อื่นได้
ในฐานะของดิฉันซึ่งมีโอกาสได้พบปะกับผู้บริหารหรือเจ้านายที่มีลูกน้องจำนวนมาก
จึงมีโอกาสได้พูดคุยเกี่ยวกับการคัดเลือกหรือการศึกษาของลูกจ้าง
รวมไปถึงวิธีการเพิ่มแรงบันดาลใจให้แก่ลูกจ้าง
โดยมีคนที่กังวลใจในเรื่องนี้อยู่ไม่น้อย
แม้แต่เจ้าตัวเองก็ยังคิดว่าอยากเพิ่มแรงบันดาลใจและ
พยายามหาว่าทำไมถึงขาดแรงบันดาลใจ
เพราะถ้าขาดไปแล้ว อาจจะเพิ่มแรงบันดาลใจยาก
แรงบันดาลใจเป็นสิ่งที่ออกมาจากข้างใน (ปัจจัยภายใน)
แม้ว่าจะไปสัมมนา จะให้หัวหน้าคอยสอน
หรือจะเพิ่มเงินเดือน (ปัจจัยภายนอก) ก็อาจช่วยอะไรไม่ได้
เพราะปัจจัยภายนอกจะเพิ่มแรงบันดาลใจได้แค่ชั่วคราว
และสุดท้ายจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม ทำไมจึงกลับมาเป็นเหมือนเดิม
ยกตัวอย่างเช่น การเพิ่มเงินเดือน
ถ้าเพิ่มแล้วจบแค่นั้น สุดท้ายก็กลายเป็นชีวิตประจำวัน = ธรรมดา
สำหรับดิฉันคิดว่าการรักษาระดับให้มี “ผลงานที่ดี = ผล”
ไม่เกี่ยวว่าแรงบันดาลใจจะมากหรือน้อย
บางคนบอกว่า “ดิฉันพยายามอยู่ค่ะ” หรือ
“ดิฉันมีแรงบันดาลใจค่ะ” นั่นก็ดี แต่ความคิดกับผลงานไม่ตรงกันก็มี
ดังนั้น ดิฉันจึงคิดว่าความเป็นมืออาชีพมีความสำคัญมากกว่าแรงบันดาลใจ
ไม่ว่าจะทำงานอะไร
ความเป็นมืออาชีพหรือไม่มีความเป็นมืออาชีพจะแสดงให้เห็นได้จากการทำงานและผลงาน
จึงไม่เกี่ยวว่าแรงบันดาลใจจะมากหรือน้อย
สำหรับความเป็นมืออาชีพ สิ่งที่สำคัญ คือ ต้องตื่นตัวและสอนคนอื่นได้
เช่น พูดถึงบริษัท “จิตสำนึกของบริษัทเราคือ…” “
คุณภาพของบริษัทเราอยู่ที่ระดับ…” หรือ “ช่วยทำให้มีคุณภาพในระดับ…หน่อย”
ดิฉันคิดว่าการศึกษาและสภาพแวดล้อมจะทำให้เราเติบโตขึ้นด้วยความเป็นมืออาชีพ
และดิฉันหวังว่าเรื่องนี้จะเป็นประโยชน์ต่อทั้งท่านที่มีลูกน้องหรือไม่มีก็ตาม
ขอแถมอีกเรื่องหนึ่งนะคะ นี่เป็นรูปหลานของดิฉันเอง ชื่อว่าฮิโละจัง ตอนประมาณ 3 ขวบ
ดิฉันเคยถามหลานว่า
ดิฉัน: คนนี้ใครคะ (ชี้มาที่ตัวเอง)
ฮิโละจัง: ไม่รู้
ถามอยู่หลายรอบ จนดิฉันให้ดูเงิน 1,000 เยน
ดิฉัน: คนนี้ใคร
ฮิโละจัง: ป้าชิฟุมิ
ตอบเร็วและเสียงดังฟังชัด (จำชื่อได้นี่นา)
เงินคือปัจจัยภายนอก แรงบันดาลใจให้บอกชื่อของป้า คือ การได้เงิน
