สวัสดีค่ะทุกท่าน
หัวข้อในครั้งนี้คือ “การเตรียมงานไม่มีคำว่ามากเกินไป”
วันก่อนดิฉันมีโอกาสได้ไปบรรยายที่มหาวิทยาลัยราชภัฎจันทรเกษมเกี่ยวกับปัญหาในการทำธุรกิจ
ซึ่งมีหัวข้อว่า “ปัญหาในการประกอบธุรกิจในประเทศไทย” โดยใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมง
นับจากวันที่ได้รับเชิญจนถึงวันที่บรรยายมีเวลาประมาณ 1 เดือน ซึ่งในระหว่าง 1 เดือนนี้
ดิฉันต้องเตรียมงานให้พร้อม ทั้งเตรียม slide, ร่างต้นฉบับเนื้อหาที่จะบรรยาย, ฝึกบรรยายเสมือนวันจริง,
และอ่านต้นฉบับจนจำขึ้นใจ
นอกจากนี้ยังต้องฝึกท่าทาง การพูดเสียงหนัก-เบา ความเร็ว โดยจินตนาการว่ามีผู้ฟังนั่งอยู่ด้านหน้า
แม้ว่าดิฉันจะสอนกฎหมายแรงงานมาตั้งแต่ปี 2558 ซึ่งดูเหมือนว่าดิฉันจะเตรียมตัวมา “เพียงพอแล้ว”
โดยใช้เวลาเตรียมเอกสารอย่างน้อย 20 วัน เตรียมคดีตัวอย่าง ปรับเอกสารให้เข้าใจง่าย ลองคิดในแง่ของผู้ฟัง และฝึกออกเสียง
ทว่าเดิมทีนั้นดิฉันไม่ถนัดเรื่องการพูดต่อหน้าคนจำนวนมาก
เพราะคิดว่าตัวเองพูดไม่เก่ง ถ้าเลี่ยงได้ก็เลี่ยง
แต่ด้วยสถานะการทำงานของดิฉัน มักจะมีงานที่ต้องพบปะผู้คนอยู่เสมอ
ซึ่งคนอื่นๆ มักจะมองภาพลักษณ์ของบริษัทผ่าน “ตัวดิฉัน” ไม่ว่าจะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม
และมักจะจัดอันดับของบริษัทผ่านพฤติกรรมของดิฉัน
เมื่อดิฉันอยู่ต่อหน้าผู้คน จึงรู้สึกว่าไม่อยากทำให้พนักงานที่ตั้งใจทำงานต้องผิดหวัง
และอยากช่วยให้มากกว่าแค่การ support เช่นเดียวกับผู้เข้าฟังการบรรยาย
ดิฉันก็รู้สึกว่าอยากให้ผู้ฟังนำไปใช้งานได้จริง จึงจะเป็นประโยชน์
ดังนั้นแม้จะต้องใช้เวลามากมายหลายชั่วโมงในการเตรียมเอกสาร ฝึกบรรยายเสมือนจริง
เตรียมร่างกายและจิตใจให้พร้อมเกิน “120%” แม้วันจริงจะทำได้แค่ 70% ก็พอใจแล้ว
สิ่งที่ดิฉันคิดอยู่เสมอ คือ
สิ่งที่ปกติแล้วไม่ได้ทำ
สิ่งที่ไม่ได้ใส่ใจจะทำ
สิ่งเหล่านี้ “เป็นสิ่งที่เมื่อถึงเวลาต้องทำ” แล้ว “จะเริ่มทำ” ไม่ได้
ก็เหมือนกับการออกกำลังกาย
เราจะบอกคนที่ไม่ได้ออกกำลังกายเป็นประจำว่า “ไปวิ่งเลย” ก็คงจะวิ่งระยะทางไกลๆ ทันทีไม่ได้
แต่ต้องฝึกวิ่งระยะทางสั้นๆ ก่อน แล้วค่อยๆ เพิ่มระยะทาง
ดังนั้น การคาดการณ์ว่าวันจริงอาจเกิดอะไรขึ้นบ้างและเตรียมการเผื่อไว้ก่อนตั้งแต่วันแรกจึงจะเป็นการดี
และถ้าทำได้อย่างที่เตรียมไว้ก็จะดีมาก
ซึ่งสำหรับดิฉันต้องเตรียมให้มากกว่า 100% จึงจะพอดี
ดิฉันหวังว่าเรื่องนี้จะเป็นประโยชน์ต่อทุกท่านนะคะ
