สวัสดีค่ะทุกท่าน
Essay ในครั้งนี้คือ “ทุกคนแตกต่างกัน แต่ทุกคนมีความพิเศษ
– สิ่งสำคัญอยู่ที่การยอมรับความแตกต่าง”
ดิฉันมี blog ที่เขียนขึ้นเป็นภาษาญี่ปุ่น อังกฤษ จีน และไทย
เนื้อหาส่วนใหญ่จะเกี่ยวกับการท่องเที่ยวในประเทศ ร้านอาหาร
และร้านนวดตามประสบการณ์ส่วนตัว
blog ที่เขียนจะโพสต์เฉพาะกลุ่มใน Face book
และได้รับคอมเมนต์ซึ่งเป็นความคิดเห็นเชิงบวกสำหรับดิฉัน
วันก่อนดิฉันโพสต์รูปขี่ช้างและความคิดเห็นลงในกลุ่มการท่องเที่ยว
หลังจากนั้นโดนหลายคอมเมนต์หลายภาษาในชั่วพริบตาและรับข้อความผ่าน messenger ว่า
“ละอายใจบ้างสิ”
“คนที่นิยมการทารุณกรรมสัตว์”
“คุณแย่ที่สุด”
วันที่โพสต์เป็นวันเสาร์ แต่มีคนคอมเมนต์มากกว่า 1,000 คอมเมนต์ต่อชั่วโมง
ดิฉันเห็นคอมเมนต์นั้นแล้วรู้สึกช็อกไปครู่หนึ่ง
เพราะดิฉันไม่เคยมีประสบกาณ์ได้รับคำว่า “ละอายใจบ้างสิ”
หรือ “คุณแย่ที่สุด” จากคนที่ไม่รู้จัก
ถ้าในชีวิตประจำวันปกติอาจไม่ค่อยได้ยินคำนั้น
ดิฉันไม่ได้ตอบคอมเมนต์นั้นทันที แค่นิ่งเงียบ และหลังจากนั้น 1 ชั่วโมงจึงตอบไปว่า
“ในปัจจุบันมีคนประมาณแปดพันล้านคนทั่วโลก
แต่ละคนมีภาษา วิถีชีวิต วิธีคิด ศาสนา รูปร่าง
และอายุไม่เหมือนกัน ไม่มีใครเหมือนกัน
แม้จะเป็นเรื่องเดียวกัน แต่มุมมองไม่เหมือนกัน
มีประสบการณ์เหมือนกัน แต่ความรู้สึกไม่เหมือนกัน
ขอบคุณมากที่สละเวลาจากงานที่ยุ่งอยู่
เพื่อมาเขียนคอมเมนต์และแสดงมุมมองของคุณ
ดิฉันเคารพค่านิยมของคุณ
แต่สิ่งใดจะถูกต้องหรือไม่ มาตรฐานที่ตัดสินคือแล้วแต่ความคิดเห็นส่วนบุคคล”
ประเทศไทยเป็นประเทศที่ใกล้ชิดกับช้าง
ในสมัยก่อนคนไทยต้องเลี้ยงช้างเพื่อไว้ใช้งาน
คนทั่วโลกที่คิดว่าการขี่ช้างไม่ผิดอะไรก็มี คนที่คิดว่าไม่ถูกต้องก็มี
แต่ดิฉันก็เคารพในความคิดเห็นของผู้อื่นและไม่ตัดสินว่าสิ่งใดถูกหรือสิ่งใดผิด
เพราะความคิดเห็นย่อมขึ้นอยู่กับประวัติศาสตร์ ประเพณีของแต่ละประเทศ และภูมิหลัง
เช่นเดียวกับที่คนแต่ละคนมีรูปร่างหน้าตาแตกต่างกัน ทุกสิ่งจึงต่างกัน
สิ่งที่สำคัญคือแม้ว่าแต่ละคนจะไม่เหมือนกัน แต่ยอมรับซึ่งกันและกัน
ดิฉันคิดว่า “ทุกคนแตกต่างกัน แต่ทุกคนมีความพิเศษ”
ดิฉันหวังว่าเป็นประโยชน์ต่อทุกท่านค่ะ
