สวัสดีค่ะทุกท่าน Essay ของเดือนนี้คือ
“ความเข้าใจกัน – แม้ไม่ใช่ประเทศเดียวกัน แต่พื้นฐานเหมือนกัน”
ตั้งแต่เดือนเมษายนปีที่ผ่านมา ดิฉันได้เข้าศึกษาในระดับปริญญาโท
โดยอยู่ในระหว่างการเขียนวิทยานิพนธ์ในหัวข้อ
“การวิเคราะห์นโยบายการจัดการทรัพยากรมนุษย์ของบริษัทญี่ปุ่น
ในประเทศไทย – วัฒนธรรมประจำชาติหรือวัฒนธรรมของบริษัท
สิ่งใดสำคัญกว่า” ซึ่งเป็นหัวข้อที่ยาวมาก
ที่ดิฉันอยากศึกษาเพิ่มเติมในระดับปริญญาโทเนื่องมาจาก
ดิฉันได้มีโอกาสสอนกฎหมายแรงงานของไทยให้แก่คนญี่ปุ่น
ในฐานะผู้บริหารที่สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยี (ไทย-ญี่ปุ่น) ตั้งแต่ปี 2558
โดยผู้ที่มาเรียนมักจะประสบปัญหาด้านแรงงานต่างๆ
ซึ่งปัญหาของแต่ละบริษัทจะแตกต่างกันออกไป
เช่น อัตราการลาออกสูง การนัดหยุดงานและปฏิเสธคำสั่ง เป็นต้น
จะเป็นปัญหาใหญ่หรือปัญหาเล็กก็แล้วแต่บริษัท
ในช่วงของการถาม-ตอบ จะมีผู้ที่สอบถามเกี่ยวกับ
“การเลิกจ้างโดยไม่ให้เกิดปัญหา”
“บริษัทจะออกหนังสือเตือนให้พนักงานที่ไม่ปฏิบัติงานได้หรือไม่” ฯลฯ
ในการสอนเกี่ยวกับกฎหมายแรงงาน
ต้องสอนในแง่ของกฎหมาย แต่ดิฉันกลับมีข้อสงสัยว่า
ถ้า “ปัญหาแรงงาน” คือผล แล้วสาเหตุคืออะไร
ถ้าป้องกันสาเหตุได้ อาจจะไม่เกิดปัญหาแรงงาน
จากประสบการณ์ของดิฉัน ดิฉันคิดว่าสิ่งสำคัญต่อไปนี้จะช่วยป้องกัน
“สาเหตุ” ได้ ไม่ว่าจะเป็นคนไทย คนญี่ปุ่น หรือประเทศใดก็ตาม
โดยไม่เกี่ยวกับสัญชาติและสภาพแวดล้อมที่เติบโต
① ความเข้าใจกัน – ยอมรับบุคลิกภาพของแต่ละคนต้องเข้าใจว่าแต่ละคนไม่เหมือนกัน
② Communication – แสดงความคิดเห็นและความรู้สึกของตนเอง
ฟังความคิดเห็นและความรู้สึกของผู้อื่นและรู้จักประนีประนอม
③ การให้ความรู้ – อธิบายว่า “ทำไมสิ่งนี้จึงสำคัญ” “ทำไมต้องทำ”
ลงมือทำจริง ฝึกให้เป็นนิสัย และ Feedback ผลที่ได้
สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งสำคัญ ทั้งในการปฏิบัติตนในองค์กร
หรือการอยู่ร่วมกันในฐานะสมาชิกของสังคม
ดิฉันหวังว่าเรื่องนี้จะเป็นประโยชน์ต่อทุกท่านนะคะ
