สวัสดีค่ะทุกท่าน หัวข้อในครั้งนี้คือ “การละเลยแม้เรื่องเล็กน้อย อาจกลายเป็นปัญหาที่ใหญ่ขึ้น”
รูปนี้ถ่ายที่ห้องครัวของออฟฟิศในวันศุกร์ที่ 4 กุมภาพันธ์
โดยปกติดิฉันจะขอความร่วมมือกับพนักงานให้ “ช่วยล้างแก้วที่ใช้ก่อนกลับบ้าน”
เพราะความคิดของดิฉันคือการดูแลความสะอาดในบริษัทให้เป็นระเบียบเรียบร้อยเป็นเรื่องที่สำคัญมาก
ดิฉันคิดว่าถ้าไม่ดูแลรักษาบริษัทให้เป็นนิสัย การดูแลรักษาคุณภาพของงานอาจทำได้ยาก
ปกติบริษัทของเรามีแม่บ้านอยู่แล้ว
ซึ่งแม่บ้านจะล้างแก้วให้ในตอนเย็น แต่วันนั้นแม่บ้านลางาน
ดิฉันเองดื่มชา ตอนเย็นจึงล้างแก้วเอง
แต่ตอนตรวจออฟฟิศก่อนกลับดิฉันเห็นว่า “แก้วยังไม่ได้ล้าง”
อาจจะคิดแบบนี้
อันที่จริงแล้วสิ่งนี้อาจไม่เป็นปัญหา แต่ถ้าไม่ใส่ใจในเรื่องเล็กน้อย
อาจกลายเป็นปัญหาที่ใหญ่ขึ้นและไม่สามารถแก้ไขได้
ยกตัวอย่างเช่น….
พบรอยรั่วเล็กๆ ที่เขื่อน แต่ละเลยเนื่องจากคิดว่าไม่มีปัญหา
อาจทำให้เขื่อนแตกและเมืองถูกทำลายจนหมดสิ้น
บริษัทผลิตชิ้นส่วนรถยนต์ไม่ตรวจสอบงานเป็นเวลาหลายวันเพราะรู้สึกขี้เกียจ
หลายปีต่อมาตรวจพบการทุจริตในการตรวจสอบงาน บริษัทผลิตรถยนต์ต้องเรียกรถยนต์กลับ
บริษัทต้องจ่ายค่าชดเชยและค่าเสียหายหลายบาท
ในที่สุดต้องใช้กฎหมายว่าด้วยการฟื้นฟูสถานะทางการเงินและเลิกจ้างพนักงาน
เมื่อนำกรณีนี้มาใช้กับบริษัท ถ้ามีความคิดว่าไม่ต้องล้างแก้วและทำเรื่อยไป
ไม่ว่าจะโดยตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจ ดิฉันคิดว่าอาจทำให้เกิด “ความพลั้งเผลอ”
จนติดไปใช้ในชีวิตประจำวันและการทำงาน ดังนั้นการทำงานก็อาจ “พลั้งเผลอ”
และลดคุณภาพของงาน อาจเกิดผลกระทบที่เสียหาย ถ้าบริษัทได้รับความเสียหาย
ก็ไม่มีความสามารถในการดำเนินกิจการและจ้างงานต่อไปได้
ดิฉันเคารพการตัดสินใจของพนักงานแต่ละคนเพราะพนักงานทุกคนควบคุมตนเองได้
แต่เมื่อเห็นแก้วก็รู้สึกว่าอาจไม่สามารถควบคุมตนเองได้หรือเปล่า แล้วถ้าไม่สามารถควบคุมได้จะเกิดอะไรขึ้น
พูดให้เข้าใจง่ายก็คือ เมื่อเปรียบเทียบกับกฎหมาย
ถ้าคนเราควบคุมตนเองได้ก็ไม่จำเป็นต้องมีกฎหมาย แต่ถ้าควบคุมตนเองไม่ได้
ก็ต้องกำหนดกฎหมายและมีการบังคับควบคุมตามมา
อย่างไรก็ตามเราเลือกได้ว่าจำเป็นต้องมีการบังคับควบคุมตามกฎหมาย
หรือแม้จะไม่มีกฎหมาย เราก็สามารถควบคุมตนเองได้
เรื่องเล็กน้อยเหล่านี้จะสะสมมาเป็นตัวเรา จึงไม่ควรมองว่าเป็นเรื่องเล็ก สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการทำในสิ่งที่ดี
ดิฉันหวังว่าเรื่องนี้จะเป็นประโยชน์ต่อทุกท่านนะคะ
